Η υπόλοιπη μισή αλήθεια για τον πληθωρισμό των δικηγόρων

Για πολλοστή φορά ανοίγει η δημόσια συζήτηση για τον μεγάλο αριθμό των δικηγόρων στη χώρα μας. Ο πληθωρισμός των δικηγόρων, ως εύκολη δικαιολογία για την καθυστέρηση απονομής της δικαιοσύνης, απασχολεί τη χώρα για περισσότερο από έναν αιώνα: οι ανάγκες περιορισμού του δικηγορικού πληθωρισμού επέβαλαν την καθιέρωση της άσκησης με το ν. 1017/1911, που τροποποιήθηκε με το ν. 4980/1931 και στη συνεχεία με το ν. 3026/1954 (δικηγορικός κώδικας). 

Ταυτόχρονα, για πολλοστή φορά γίνεται αναφορά μόνο στη μισή αλήθεια, στον απόλυτο αριθμό των μελών των Δικηγορικών Συλλόγων. Ποια είναι, λοιπόν, η άλλη μισή; 

Όπως προκύπτει από τα στατιστικά στοιχεία της Ολομέλειας των Δικηγορικών Συλλόγων, ένας πολύ μεγάλος αριθμός δικηγόρων, περίπου 17.000 από τους 45.000, δεν έχει καμία παράσταση στα δικαστήρια, συνεπώς δεν ασκεί καθόλου δικαστηριακή δικηγορία. 

Καθίσταται, λοιπόν, προφανές ότι η άποψη που μιλά μονότονα για μεγάλο αριθμό δικηγόρων, αγνοεί παντελώς τον παραγωγικό ρόλο του δικηγόρου στην κοινωνία και στην αγορά. Τον ρόλο του εγγυητή της ομαλής εξέλιξης των κοινωνικών και επαγγελματικών σχέσεων, που φιλτράρει και εντέλει απομειώνει τον αριθμό των υποθέσεων που καταλήγουν στα δικαστήρια. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το αποτέλεσμα της κατάργησης της συμμετοχής των δικηγόρων στις μεταβιβάσεις ακινήτων. Από τότε που καταργήθηκε η υποχρεωτική παράσταση δικηγόρων στα συμβόλαια, εκτοξεύτηκε ο αριθμός των σχετικών αντιδικιών που οδηγούνται στις δικαστικές αίθουσες. 

Δείτε το άρθρο εδώ: https://www.voria.gr/article/i-ypoloipi-misi-alitheia-gia-ton-plithorismo-ton-dikigoron